Pfft, wat een mens lijden kan !!!

Gisteren was het dan eindelijk zo ver, na drie maanden van voorbereiding, werd het startschot gegeven van mijn derde marathon, de tweede keer in Antwerpen. Het beloofde mooi weer te worden. Geen regen en daar was ik al lang blij mee. Ik zag het dan ook helemaal zitten. We stonden op om 6uur en na een verkwikkende douche reden we met de mobilhome naar Antwerpen. Zo konden we rustig ontbijten en alles in orde brengen voor de marathon.

Startschot om 10uur. Intussen was de wind toch wel verraderlijk beginnen opsteken. De aanvangsfase was een beetje woelig. Na 3km hadden we 15" voorsprong op het vooropgestelde schema, maar wat bleek na 5km ? We hadden 1minuut achterstand, onbegrijpelijk. Dus moet er ergens een fout gelopen zijn in het plaatsen van de kilometerborden. Van toen af liepen we een beetje achter de feiten aan te lopen, terwijl ik niet zo'n best gevoel had. Al na 15km kreeg ik het zwaar en dat is toch wel heel vroeg zodat het een mentaal zware strijd wordt. Ik had intussen ook het gevoel dat het warmer was dan verhoopt. Iedereen zal zeggen : 20° dat is toch niet warm, maar als je drie maanden hebt voorbereid in koude en regen dan is 20° plots wel warm, zeker voor een marathon. Maar goed, dus voor halfweg had ik het al zeer zwaar zodat stoppen wel meermaals in mijn hoofd speelde. Maar als ik dan de supporters aan de kant me hoorde aanmoedigen kreeg ik toch telkens een beetje moed. Stoppen betekent ook onzekerheid over hoe en wanneer je aan de finish geraakt, want daar stond uiteindelijk mijn familie me vol spanning op te wachten. Ik droeg Johan en Bart dan maar op om iets rustiger te lopen en de finish te bereiken. Uiteindelijk had ik enkel last van zware en verzuurde benen, maar verder geen klachten van blessures en dan kan je gerust verder lopen. Mijn eindtijd van 2h43' was trager dan verhoopt, maar ik denk dat de weersomstandigheden niet zo best waren en dan kan ik me er nog mee verzoenen. twee minuten boven mijn record is ook nog niet zo'n ramp. Als ik nu volledig kapot was gegaan en een kwartier had verloren, dan was het een ander beeld, maar nu moet ik me toch tevreden stellen. Temeer omdat ik na de marathon het gevoel had dat ik minder pijnlijke benen had dan mijn vorige twee marathons. Terwijl ik vorig jaar in Antwerpen amper kon wandelen, en in Berlijn geblesseerd was, kon ik nu zelfs nog gewoon de boot pakken naar Linkeroever en het eind te voet zonder manken afleggen. Vandaag is de spierpijn wel iets erger, maar ik denk niet dat het mijn laatste marathon geweest is. Het doel : onder de 2h40' blijft nog altijd staan. Bart (last-minute-haas-van-dienst) liep ook de wedstrijd gewoon mee uit. Misschien heeft hij nu wel de smaak te pakken om marathons te lopen ?

Op het podium wachtte mij -naast het prachtige beeld van een dokwerker- (wat overigens ook een beetje nostalgie met zich meebrengt omdat mijn grootvader langs moederskant ook dokwerker was) een "bolleke koninck van maar liefst 3liter". Ik drink zelf ook af en toe eens graag bier, maar 3liter is wel erg veel. Maar mijn supporters konden er allemaal mee van genieten en het glas is een leuk souvenir. Na een afwasbeurt gisteravond heb ik het nog gevuld met chips. Mijn naaste supporters kwamen immers nog langs voor een beloofd pak frieten. Gelukkig is de frituur maar een paar honderd meter bij ons vandaan. En ik moet zeggen, het smaakte !!! Daar heb ik een paar weken naar uitgekeken.

De komende week ga ik rusten, rusten en nog eens rusten en daarna even denken over mijn volgende exploten.

Groetjes en dank aan alle supporters en mijn twee hazen Johan en Bart en ook Tonnie niet te vergeten voor de schema's en de morele steun tijdens de marathon. Tom verdient ook nog een pluim voor de trainingen voorafgaand aan de marathon, jammer dat het op het einde mis liep door een blessure.

Anja