wk militairen in Thun

CISM van dag tot dag :

Afgelopen donderdag 21 Feb vertrok ik met de militaire ploeg naar het Zwitserse Thun voor het wk cross voor militairen met heel wat twijfels over mijn conditionele paraatheid door mijn verkoudheid van de afgelopen dagen. Logeren deden we in de kazerne op een slaapzaal met 18bedden. Deze werden maar door 6 personen bezet, nl wij als damesploeg en een portugees meisje. Helaas sprak zij geen woord engels of frans en mijn portugees reikt niet zo ver waardoor communiceren wel heel moeilijk werd. Ook hadden we geen sleutel om onze kamer op slot te doen, maar gelukkig had ik wel een hangslotje bij zodat we de belangrijkste spulletjes achter slot en grendel konden achterlaten. Het eten in de kazerne was heel goed, dus omgekomen van de honger zijn we in geen geval.

Op vrijdag was er in de voormiddag parcoursverkenning. Het parcours lag op amper 4minuutjes lopen van de kazerne dus dat was wel heel leuk. Ik moest wel ver terug gaan in mijn geheugen om herkenning te vinden in het parcours met het EK in 2001, maar het kan bijna niet anders dan dezelfde plaats zijn. De kazerne lag ook in de buurt van het stadscentrum zodat we na de middag even de tijd namen om een kleine verkenning te doen. Nadien was dan de openingsceremonie aan het stadhuis voorzien, maar dat duurde wel heel erg lang terwijl de ondergaande zon ervoor zorgde dat het gevoelig kouder werd.

Zaterdag 23 Feb : D-Day : Een ochtendloopje om 7uur voelde niet echt goed aan, maar dat gebeurt wel vaker. De afgelopen dagen speelde mijn ademhaling me parten omwille van mijn verkoudheid en zo ook tijdens de opwarming en dat stemde me niet echt gelukkig. Stilaan begon ik zelfs blij te zijn dat het slechts 4Km was omdat in zo'n situatie elke meter er teveel aan is. De start was verschroeiend hard waardoor ik al snel ergens midden in het pak belandde. Nathalie bij de voorste gelederen en Isabelle een twintigtal meter voor mij. Ik probeerde haar steeds in het vizier te houden en dat lukte aardig. Achteraf vertelde Roger Igo me dat ik na 800m aan hem al piepend passeerde, dus mijn gevoel liet me niet in de steek. Gedurende de hele wedstrijd bleef dat gevoel zo maar iets na halfweg kreeg ik Isabelle te pakken en met haar nog een aantal anderen, maar meer dan een 16de plaats zat er helaas niet in. Intussen was Nathalie naar een bronzen medaille gesneld en Isabelle eindigde 22ste. Met ons team werden we vierde achter Marokko, Frankrijk en Italië. Een goed resultaat, maar zo net naast een medaille grijpen is toch een bittere pil. De mannen moesten, in tegenstelling tot ons een lange cross afwerken van bijna 12km. Zij werden 7de in het landenklassement, wat toch ook een goed resultaat is.

Ook de sluitingsceremonie met prijsuitreiking was weer van lange duur waarbij we de ondergaande zon met de aankomende koelte weer moesten trotseren. Het aansluitende banket was er een met gedisciplineerde atleten en begeleiders en dat is op burgerwk's ooit wel eens anders geweest. Na de plichtplegingen gingen we met de hele bende nog even de stad in om iets te gaan drinken, waarbij de één al wat langer bleef hangen dan de ander. Ikzelf, samen met Isabelle en iets later ook Nathalie waren dan ook vrij snel terug op de kamer zodat we toch nog van een redelijke nachtrust zouden kunnen genieten.

Zondag 24 Feb : Doordat de militaire vlieghaven opo zondag gesloten is, moesten we al om 8uur vertrekken naar Zurich. Nathalie, Isabelle en ik besloten dan ook om nog los te lopen om 6uur in de ochtend. Na een busrit van 2uur bereikten we de vlieghaven waar we pas om half vier zouden opstijgen. Met vijf (Cdt Beckers, trainer Danny Schuermans, Dries Depoortere, Isabelle en ik) besloten om de trein te nemen naar de stad van Zurich. Op een zonnig terrasje kregen we dan het nieuws dat we niet om half vier maar wel om half tien zouden opstijgen. Een verplicht dutje aan het meer van Zurich en een bezoekje aan het koffiemuseum en de expo voor het Ek voetbal 2008 zorgden voor aangenaam tijdverdrijf. Afgesloten met een pizza in een italiaans restaurant. Tijd genoeg dus, maar op de terugweg naar de vlieghaven werd het nog even spannend omdat we omstreeks kwart voor 7 het bericht kreeg dat het vliegtuig al geland was en zo snel mogelijk opnieuw wilde opstijgen. Van dan af werd het een race tegen de klok waarbij we in eerste instantie nog op de verkeerde trein zaten. Nat van het zweet (vooral de Cdt dan die als 110m horden-specialist niet gewoon is om zoveel meters af te hollen) bereikten we enkele minuten voor 8 de vlieghaven. Iedereen bevond zich al in het vliegtuig en een kwartiertje later hingen we al in de lucht. Eind goed al goed dus.

Groetjes,

Anja

PS, Johan heeft vandaag de derde plaats behaald bij de masters in Betekom.