we survived the "Road to Hana"

De afgelopen dagen hebben we het eiland verder onveilig gemaakt. Op vrijdag hebben we met onze huurauto de befaamde "road to Hana" gemaakt. Deze weg is slechts 52km lang, maar telt meer dan 600 haarspeldbochten en 56 bruggen waar slechts één auto overheen kan. Ik kan je verzekeren : ik heb net niet de auto onderge..... dankzij motillium. Al voor 6uur uit de veren want het duurt dan ook meer dan 3uur om Hana te bereiken. Maar het was echt de moeite. Er waren heel veel watervallen onderweg, aangezien je ook weer door het regenwoud rijdt en het is alweer een hele andere natuur dan in Kaanapali, waar we logeren. Voortdurend moet je stoppen om even van het landschap te genieten. Ontbijt hebben we genoten in Paia, in het stamcafé van Willy Nelson, wiens gouden platen daar ook aan de muur prijken. Enig probleem met de road to Hana is wel dat je langs diezelfde ellendig lange route terug moet keren en dat was niet zo fijn. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat ze hier T-shirts verkopen met "Road to Hana Survivor"

Het allerlaatste stuk naar ons hotel kregen we dan nog af te rekenen met file door een bosbrand in de buurt eerder op de dag, waardoor we pas om 19uur terug in het hotel aankwamen.

Zaterdag begon dan weer vroeg, met een ochtendduurloopje om half 7 en daarna een 3uur durende surfles. En het moet gezegd : "Iedereen kan surfen".

Ik heb intussen wat meer foto's op de site gezet onder het kopje foto's rechts om van de Hana road en het surfavontuur.

Groetjes,
Anja