Slechts één grasparkiet meer.

Mijn jetlag is intussen al iets voorbijgewaaid. Ik kan 's ochtends al tot 6uur in bed blijven liggen. 's Avonds zijn mijn batterijen evenwel plat om half 9, zodat ik toch voldoende nachtrust heb. Ik heb ook mijn trainingen al iets opgevoerd en ben gisteren begonnen met korte intervalletjes en dat viel nog mee. Ik hoop toch een beetje conditie te hebben tegen half december, wanneer het BK Militairen in Schaffen geprogrammeerd staat.
Afgelopen weekend was het even schrikken toen één van onze twee grasparkieten plots van zijn stokje viel. Met een bebloed bekje lag hij op de bodem van de kooi en enkele tellen later was het voorbij. Vermoedelijk heeft het beestje een beroerte gekregen of zo, maar gelukkig heeft hij niet lang hoeven af te zien. Er blijft nu nog één grasparkiet over en natuurlijk is hij wat eenzaam, maar ik durf geen tweede vogeltje kopen, want bij navraag bij mijn nonkel (van wie ze oorspronkelijk waren), blijken de beestjes al 12 of 13 jaar oud te zijn en dat is toch wel veel voor zo'n parkiet. Wel hebben we nu een spiegeltje in de kooi gehangen opdat hij zich niet al te eenzaam zou voelen. Al na enkele dagen merken we dat hij minder bang wordt, dus het gaat de goeie kant op, als de katten hem tenminste een beetje met rust kunnen laten.

Groetjes,
Anja