niet helemaal tevreden na Berlijn

De trip naar Berlijn begon woelig met anderhalf uur vertraging en waarna ze ons vergaten op te pikken op de vlieghaven in Berlijn. Over het hotel en het eten in de holiday Inn geen klachten en ook de organisatie was verder dik in orde. De wedstrijddag begon al vroeg met om half 6 ontbijt. De persoonlijke drinks had ik op zaterdag al binnengeleverd zodat ik me daar geen zorgen meer om moest maken. Johan Seynaeve (een belg die al voor de 18de keer in Berlijn mee liep) en zijn echtgenote namen ons op sleeptouw. De zenuwen gierden door mijn darmen en gelukkig konden zij me aan een immodiummetje helpen zodat ik met een gerust gemoed (of moet ik zeggen met geruste darmen) de start kon nemen.
Terwijl ik in Antwerpen te maken had met gedisciplineerde atleten rondom mij was het hier in de beginfase een zootje ongeregeld. Sonia O' Sullivan ging vertrekken op basis van 2h37' dus het plan was om ons wagonnetje hier aan te binden met Craig Motram als luxehaas. Deze droom werd echter al gauw aan diggelen geslagen toen Sonia O' Sullivan al na 5km de rol moest lossen.
Daarna kwamen we in een groepje terecht waar het heel moeilijk lopen was. Voor Johan was het moeilijk om het juiste tempo te vinden terwijl ik voortdurend moest afrekenen met een atleet die me blijkbaar fixeerde en telkens in mijn weg kwam lopen. Wellicht omwille van mijn ergernis hieraan kreeg ik na een goeie 20km last van kramp in de hamstring. Dit belette me nadien toch wel om te versnellen. Iets na halfweg stopte Johan (hij moest zich sparen voor Hawaii over 2 weken) waardoor ik er de laatste 20km vrijwel alleen voorstond. De mensen die je inhaalt lopen meestal te traag en diegenen die mij voorbijstaken liepen dan weer te snel. Het werd dan ook een zware mentale strijd tegen de klok. Door de verkrampte hamstring ging ik intussen ook anders lopen waardoor ik zowat overal pijntjes kreeg : rechterhamstring, rechterkuit, linkerachillespees, ik kan zo nog wel even doorgaan. Tot 32 km voelde ik me voor de rest nog goed. Ik kwam zelfs een joggende Fernanda Ribeiro en Sonia Oberem tegen. Een goeie française was was er een wandeltocht van aan het maken zodat ik even terug moed kreeg, maar vanaf 35km was het serieus afzien en proberen om zo snel mogelijk aan de finish te geraken.
Uiteindelijk werd ik 16de in 2h41'33" een stomme 14seconden trager dan mijn pr dus ik ben eigenlijk wel ontgoochel. Maar anderzijds denk ik wel dat ik beter gelopen heb dan in Antwerpen aangezien ik dit keer de helft van de wedstrijd er alleen voorstond en in Antwerpen de hele wedstrijd op Johan kon rekenen. Door alleen te lopen heb je veel meer tijd om na te denken en te rekenen en dat is uiteraard niet goed.
Gisteravond begon ik dan steeds meer last te krijgen van mijn achillespees waar er zelfs een blauwe plek ontstaan is. Ik weet niet hoe die er komt, heb ik misschien een trap van iemand gekregen bij het begin van de wedstrijd ? ik weet het niet. Feit is wel dat ik vandaag nog heel veel last ondervind van die pees en dat ik dat de komende dagen toch wel in de gaten ga houden.
Feit is wel dat ik uit deze marathon veel geleerd heb, zeker inzake drinken kan ik hierin nog veel leren. Ik ben dan ook van plan om het niet bij deze marathon te laten want mijn doel (onder 2h40') is nog niet bereikt.
Gelukkig kan ik nu de komende weken mijn lichaam de nodige rust gunnen in Hawaii.
Groetjes,
Anja