Slechts één grasparkiet meer.

Mijn jetlag is intussen al iets voorbijgewaaid. Ik kan 's ochtends al tot 6uur in bed blijven liggen. 's Avonds zijn mijn batterijen evenwel plat om half 9, zodat ik toch voldoende nachtrust heb. Ik heb ook mijn trainingen al iets opgevoerd en ben gisteren begonnen met korte intervalletjes en dat viel nog mee. Ik hoop toch een beetje conditie te hebben tegen half december, wanneer het BK Militairen in Schaffen geprogrammeerd staat.
Afgelopen weekend was het even schrikken toen één van onze twee grasparkieten plots van zijn stokje viel. Met een bebloed bekje lag hij op de bodem van de kooi en enkele tellen later was het voorbij. Vermoedelijk heeft het beestje een beroerte gekregen of zo, maar gelukkig heeft hij niet lang hoeven af te zien. Er blijft nu nog één grasparkiet over en natuurlijk is hij wat eenzaam, maar ik durf geen tweede vogeltje kopen, want bij navraag bij mijn nonkel (van wie ze oorspronkelijk waren), blijken de beestjes al 12 of 13 jaar oud te zijn en dat is toch wel veel voor zo'n parkiet. Wel hebben we nu een spiegeltje in de kooi gehangen opdat hij zich niet al te eenzaam zou voelen. Al na enkele dagen merken we dat hij minder bang wordt, dus het gaat de goeie kant op, als de katten hem tenminste een beetje met rust kunnen laten.

Groetjes,
Anja

Jetlag van hier tot in Hawaii

Terug thuis ! De terugreis is goed verlopen, maar was wel heel vermoeiend. Een korte eerste vlucht van Maui naar the Big Island van 35min, maar daar moesten we dan al een eerste keer 4uur wachten. Vandaar ging de reis door naar San Fransisco, een nachtvlucht, maar dan wel een korte van een dikke 4uur, waardoor van veel slapen niet veel in huis kwam. In San Fransisco moesten we dan opnieuw 4uur wachten terwijl we met moeite onze ogen open konden houden. Door die 4uur wachten, werd de volgende etappe een dagvlucht naar Washington van ongeveer 5uur. Daar aangekomen moesten we ons reppen want amper 45min later moesten we het vliegtuig op naar Brussel. Dit keer terug een nachtvlucht van 6h30' maar ook deze was eigenlijk te kort om voldoende te slapen met als gevolg dat ik nu een serieuze jetlag heb. 's avonds om 6uur val ik om van de slaap en 's ochtends om 4uur ben ik alweer wakker. Ik zit dit bericht nu te schrijven met een zombie-kop. Maar ja, twaalf uur verschil verwerk je niet in één-twee-drie.
De komende dagen zullen dan ook in het teken staan van op mijn positieven komen. Johan en ik zijn deze morgen wel gaan loslopen. Onze longen deden pijn van de koude lucht na 3weken van 30°. De komende dagen zal ik de training toch wat opvoeren om volgende week een beetje de draad op te pikken. Het is nodig als ik enkele crossen wil meepikken. Cross cup staat zeker niet op het menu, aangezien de trainingsachterstand te groot is.
Groetjes,
Anja

Op weg naar huis

Hoi iedereen,

Het schoon leven zit erop. Vanochtend kunnen we nog genieten van een stralend zonnetje en temperaturen van tegen de 30°, maar deze namiddag is het mooie leven gedaan. Eerst nemen we het vliegtuig terug naar Kona, waar we de rest van onze bagage (de fiets van Johan) terug oppikken, waarna we vanavond richting San Fransisco reizen. Vandaar gaat het verder naar Washington om onze reis te beëindigen naar Brussel. Het zal al donderdagochtend zijn, wanneer we daar landen, dus hopelijk verloopt alles naar wens en komen de bagages zonder kleerscheuren in Brussel aan.

Intussen hebben we op zondag nog een snorkeltrip gedaan naar Molokini en Turtle Town. Een leuke trip waarbij we enkele grote zeeschildpadden van heel dichtbij konden bewonderen.

Ik probeer op donderdag nog nieuws te plaatsen, opnieuw vanop het thuisfront.

Groetjes,

Anja

we survived the "Road to Hana"

De afgelopen dagen hebben we het eiland verder onveilig gemaakt. Op vrijdag hebben we met onze huurauto de befaamde "road to Hana" gemaakt. Deze weg is slechts 52km lang, maar telt meer dan 600 haarspeldbochten en 56 bruggen waar slechts één auto overheen kan. Ik kan je verzekeren : ik heb net niet de auto onderge..... dankzij motillium. Al voor 6uur uit de veren want het duurt dan ook meer dan 3uur om Hana te bereiken. Maar het was echt de moeite. Er waren heel veel watervallen onderweg, aangezien je ook weer door het regenwoud rijdt en het is alweer een hele andere natuur dan in Kaanapali, waar we logeren. Voortdurend moet je stoppen om even van het landschap te genieten. Ontbijt hebben we genoten in Paia, in het stamcafé van Willy Nelson, wiens gouden platen daar ook aan de muur prijken. Enig probleem met de road to Hana is wel dat je langs diezelfde ellendig lange route terug moet keren en dat was niet zo fijn. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat ze hier T-shirts verkopen met "Road to Hana Survivor"

Het allerlaatste stuk naar ons hotel kregen we dan nog af te rekenen met file door een bosbrand in de buurt eerder op de dag, waardoor we pas om 19uur terug in het hotel aankwamen.

Zaterdag begon dan weer vroeg, met een ochtendduurloopje om half 7 en daarna een 3uur durende surfles. En het moet gezegd : "Iedereen kan surfen".

Ik heb intussen wat meer foto's op de site gezet onder het kopje foto's rechts om van de Hana road en het surfavontuur.

Groetjes,
Anja

Maui

Hallo iedereen,

Intussen zijn we al wat ingeburgerd op het eiland Maui. Ons onderkomen is het Kaanapali Villas hotel. Weliswaar een ander hotel dan we geboekt hadden, maar dit hotel is zeker in orde. Enige nadeel is dat ze twee van de drie zwembaden aan het renoveren zijn, maar dit wordt dan weer goed gemaakt door het feit dat er hier een strand is en dat we kunnen zwemmen in zee, dat was op "the big island" bij ons hotel onmogelijk.
Vandaag (donderdag) was een snipperdagje. In de voormiddag hebben we geshopt en na de middag voor ons hotel wat gesnorkeld. De komende dagen zullen druk zijn, omdat we toch zoveel mogelijk van dit eiland willen gezien hebben.

Zo zullen we nog met de auto rondtoeren, surflessen nemen en een snorkelcruise doen. Dus van trainen zal niet veel in huis komen vrees ik, want twee van de drie trips moeten we al om 6uur 's ochtends vertrekken.

Verder heb ik wel geprobeerd om elke dag te gaan lopen, maar met dit weer valt dat niet mee.

De foto's van onze eilandtoer en snorkelcruise van de afgelopen dagen staan intussen op de site onder het alomgekende kopje foto's rechts.

De komende dagen zal ik nog meer foto's plaatsen van de uitstapjes die we nog gaan doen.

Groetjes,

Anja

vakantie !!!

Hoi iedereen,

Vanaf nu hebben we vakantie genomen. Gisteren (maandag) hebben we een eilandtoer gemaakt. Van 7 uur 's ochtends tot 7 uur 's avonds het hele eiland rond. De toer bracht ons via koffieplantages naar het vulkanenpark. Daar hebben we enkele wandelingen kunnen doen langsheen kraters van 400m diep. Indrukwekkend hoe de natuur plots wel heel erg kan veranderen. Zo heb je aan de vulkaan een strook waar het heel droog is en een ander deel waar je in het regenwoud belandt. De grens is echt heel erg zichtbaar. Hawaii is echt een eiland van tegengestelden. De noordkant is echt heel vochtig en groen met regenwoud, terwijl de zuidkant heel droog en warm is. Aan deze noordkant hebben we ook nog een wandeling gedaan naar de Akaka waterval. Deze is 130m hoog. De foto's zullen de komende dagen nog op de site komen, dan kunnen jullie het zelf zien.

Vandaag, dinsdag hebben we dan een boottocht gedaan naar het Captain Cook monument. Daar hebben we twee uur kunnen snorkelen. Een perfecte dag om te relaxen en een beetje te genieten van het mooie weer. Ook daarvan zullen nog een paar foto's op de site komen.

Tom en Johan hadden ook de kans om met Chrissie Wellington op de foto te gaan, de winnares van afgelopen zaterdag.

Morgen, woensdag, keert Tom terug huiswaarts terwijl Johan en ik nog een beetje zullen nagenieten van de vakantie. We moesten weliswaar vandaag ook inpakken want we vertrekken morgen naar Maui, een ander eiland onveilig maken.Meer nieuws probeer ik eind deze week te plaatsen, alsook de foto's.

Groetjes,

Anja

Foto's wedstrijd

Hallo iedereen,

Onder de link foto's rechts, enkele foto's van de Ironman.

Groetjes, Johan

YOU ARE AN IRONMAN !!!

Dit zijn de woorden die de speaker aan de aankomst van elke atleet riep.

De dag begon zoals gezegd al heel vroeg. Opstaan om 3h30', een douche en ontbijt. Omstreeks 5uur al naar de pier om in te checken. Met de bestempeling van de nummers op de armen van de atleten en nog eens extra nazicht. Om kwart voor 7 werd de start gegeven van de pro's en om 7 uur mochten dan eindelijk de rest van start gaan. Voor Johan en Tom het moment waar ze zolang naartoe gewerkt hadden. Na het zwemgedeelte zag ik Tom op de fiets voorbijzoeven, maar geen spoor van Johan. Een kwartier later begon ik toch wel lichtjes te panikeren en aangezien ik de bus moest nemen naar het fietsparcours had ik geen tijd om nog langer te wachten. Gelukkig hield het thuisfront me op de hoogte, maar het verlossende sms-je dat ook Johan het zwemmen goed had beëindigd kwam pas twee en een half uur na de start. De tocht naar het fietsparcours stelde niet veel voor, want helaas waren ze daar al voorbij. En om de terugtocht af te wachten was er niet genoeg tijd. Bij de terugreis zaten journalist Frank Van de Winkel en ikzelf dan ook nog eens op een verkeerde bus. We hadden een groep Australiërs gevolgd, maar gelukkig vonden ze het niet erg en reden ze ook gewoon terug naar Kona.

Nu had ik wel de kans om Johan te zien binnenkomen na de 180km fietsen om te beginnen aan zijn marathon. De omstandigheden waren intussen wel heel erg warm, maar Johan zag het nog vrolijk zitten. Stadler, de winnaar van vorig jaar had de wedstrijd al gestaakt (maagproblemen, terwijl we hem een dag eerder nog muffins zagen kopen en bij de vraag van Johan of dat het eten was voor de wedstrijd, grapte hij nog terug : "Every Calorie is a good calorie) maar ... blijkbaar is niet elke calorie een goeie :-) BESLUIT : Eet geen muffins voor een Ironman.

Een twintigtal minuten na Johan kon ook Tom aan zijn marathon beginnen. Hij al iets minder vrolijk vertrekkend. Een tweede keer kon ik de Ironmanners zien na ongeveer 16km en toen zagen ze er al iets minder vrolijk uit. (Het was wel juist steil bergop.) Vanaf dat moment was het wachten, wachten en nog eens wachten. Terwijl ik steeds meer atleten de finishlijn zag passeren, duurde het wachten wel heel erg lang. En ook ik begon zelfs steeds meer last te krijgen van de warmte.

Maar... Na 9h56' werd mijn geduld beloond en kwam Johan als 296ste over de eindstreep. En ja hoor, na 10h34' was ook Tom daar. Beiden hadden iets meer verwacht, maar gezien de omstandigheden zijn ze ook wel tevreden. Ze waren vooral tevreden dat ze de eindstreep gehaald hadden wat dat is al een prestatie op zich. Ik denk dat een weekje net iets te kort is om te wennen aan deze zware omstandigheden.

Samenvatting :
Johan : zwemmen - 1224ste na 1h17'01"
fietsen - 557ste na 5h17'35"
Totaal - 291ste na 3h12'09"

Tom : zwemmen - 1056ste na 1h13'35"
fietsen - 884ste na 5h46'05"
Totaal - 588ste na 3h23'17"

Groetjes,
Anja

ze zijn er klaar voor

Johan en Tom zijn er helemaal klaar voor. Ik heb ze vanavond allebei nog een lichte massage gegeven en ze voor het slapengaan nog 10minuten het hotelzwembad ingestuurd voor de doorbloeding. Nu nog een goeie nachtrust en dan hoop ik dat ze er helemaal klaar voor zijn.
De dag zal morgen al vroeg beginnen met een ontbijt tussen 3 en 4 uur 's ochtends. De fietsen en alle spullen die ze nodig hebben in de wisselzone zijn vanmiddag al ingecheckt. Morgen kunnen ze nog bij hun fietsen om die nog een laatste keer te checken en dan kunnen ze vertrekken. Ikzelf neem na het zwemgedeelte de bus naar het fietsparcours en zal gaan supporteren met mijn bordjes aan het punt van de 65 - 125 km. Als ik ze daar 2 x zie passeren dan doen ze het héél goed. Zie ik ze maar één keer, dan doen ze het ook nog goed. Zie ik ze niet ... daar mag ik niet aan denken. Normaal komen we dan op tijd terug om de leider te zien beginnen aan zijn marathon.
Na de wedstrijd breng ik jullie zsm op de hoogte van hun prestaties, maar ik denk dat het een hele poos zal duren eer we terug in het hotel zullen zijn.
Vandaag hebben we een bezoekje gebracht aan het ASICS huis in Kona waar we kennis konden maken met Ben Cesar, dé man van Asics in de USA. Het was een hele leuke babbel en we hebben nog wat leuke souvenirs meegekregen. Met dank aan Jacques !

PS : IEDEREEN DIE JOHAN EN TOM SUCCESS HEEFT GEWENST, ALVAST BEDANKT !!!
Groetjes en slaapwel,
Anja

Hoe kan je ons herkennen in de Ironman ???

Je vindt het antwoord in het kopje Foto's rechts :-)
Groetjes,
Anja, Johan en Tom

Snorkelen, registreren en briefing

Woensdag stond in het teken van een voormiddagje relaxen met een snorkel op ons hoofd. Hoewel, een voormiddagje ... Na ongeveer een uur was ik al verkleumd, maar het was wel de moeite. Vissen met alle kleuren van de regenboog en een paar zeeschildpadden konden we onder water ontdekken.

Na de middag gingen Johan en Tom zich dan laten registreren en een half uurtje luisteren naar de briefing. Toch wel belangrijk, want er komt toch een heleboel bij kijken.

Daarna waren we uitgenodigd door het reisbureau in de Ironman Expo waar we konden kopen met korting en nog prijzen winnen, een zoveelste drinkbus, T-shirts, petjes... Allemaal leuk en grappig.

Donderdag stond dan nog een zwemtraining geprogrammeerd en wat kuieren in de Expo waar je steeds vanalles gratis kan op de kop tikken. Door het rondhangen hadden we wel de bus terug gemist, gelukkig kan je ook altijd wel een taxi vinden voor niet al te veel geld.

Ikzelf heb toch al bijna iedere dag gelopen. Weliswaar niet veel en om half 7 's ochtends, maar ik ben toch al terug in gang geschoten. Zwemmen zie ik niet zitten, want ik zou toch maar een mal figuur slaan.

ALOHA !

Aloha !

De afgelopen dagen waren goed gevuld. Maandagavond hadden we de kans om een sunsetcruise te doen op Captain Beans Boat, aangeboden door Hannes Tours en dat was de moeite, waarbij we op de terugweg gezelschap kregen van Manta's en dolfijntjes naast de boot. En dat is wel indrukwekkend als het pikdonker is.

Op dinsdag hebben we dan een auto gehuurd om een beetje cultuur van het eiland op te snuiven. Zo zijn we naar Pu'ukoholä Heiau National Park geweest (een tempel gebouwd door King Kamehamea I. Ook zijn standbeeld mochten we niet missen. Verder hebben we nog de culinaire sfeer geproefd in de Macademia Nut Factory. Een noot vooral gekweekt hier en in Australië. We kregen een rondleiding en konden naar hartelust noten proeven.

Onze trip voerde ons verder tot aan de Pololü Valley waar je een adembenemend zicht op de vallei en de kust hebt. De foto's hiervan staan onder de hoofding foto's.

Groetjes,
Anja

Meer nieuws en foto's uit Hawaii

Hallo iedereen,

Hierbij nog een beetje meer nieuws. Terwijl ik al kapotga met een half uurtje lopen in dit weer, gaan Johan en Tom daar volgende week een hele triathlon in doen, goed gek !!!

Gisteren (zondag) stond er een ochtendlijk partijtje zwemmen op het menu. Voor de twee Ironmannen wel te verstaan, ikzelf heb toegekeken. Na de zwemtraining stond de winnaar van vorig jaar (Norman Stadler) een praatje te slaan en toen hebben Johan en Tom de kans gegrepen om met hem op de foto te gaan.

Na de middag ben ik dan zelf ook een beetje in actie geschoten om een beetje los te lopen en dat is al zwaar genoeg. Deze morgen zijn Johan en Tom dan gaan fietsen. Via het reisbureau werd er vervoer voorzien naar het keerpunt voor zaterdag, waarna ze dan de terugweg konden fietsen, zo'n 90km. Ik mocht mee als supporter, maar liever dan uren in de bus ging ik dan opnieuw wat loslopen en dat ging al wat beter dan gisteren. Vlakbij het hotel is een drankvoorziening en dat is wel goed meegenomen als je helemaal in het zweet staat.

Intussen heb ik rechts onder het kopje foto's al enkele foto's geplaatst. De komende dagen zal zeker nog meer nieuws volgen en ook meer foto's zullen op de site komen.

Groetjes,

Anja

Eerste nieuws uit Hawaii

Aangekomen ! De reis naar Hawaii was zwaar. Een eerste vlucht van Brussel naar Washington van 8uur. In Washington hadden we twee uur tijd, dus geen paniek. Bleek wel dat we de bagage moesten ophalen en de douane moesten passeren. Dit nam nogal wat tijd in beslag en ook bij de handbagagecheck was het stressen omdat de wachtrij wel lang was. Bij deze controle moesten we zelfs onze schoenen uitdoen, dus de geur was daar niet al te gezellig. Gelukkig hadden we dus zoals gezegd twee uur tijd en aangezien de vlucht vertraagd was, hadden we plots tijd genoeg.
De rest verliep gelukkig minder chaotisch met een tweede stop in San Fransisco, waar we overnachtten. De bagage konden we 's avonds al inchecken zodat we 's ochtends nog tijd hadden om te ontbijten.
vlucht 3 viel goed mee en na nog eens bijna 5uur bereikten we Kona. De shock was wel groot bij het uitstappen, bewolkte hemel, maar behoorlijk warm. Het zal dus zwaar worden volgende week.
Voor mij niet, want ik heb momenteel vakantie na de marathon van Berlijn. Johan van zijn kant heeft in Berlijn met mij meegelopen tot iets na halfweg en kon begin deze week gewoon verder doortrainen tot woensdag terwijl Tom afgelopen donderdag nog een zwemtest gedaan heeft en die ging goed, dus ook hij is er klaar voor.
Ik denk wel dat ze beiden de reis goed verteerd hebben en morgenochtend staat er een eerste zwemsessie gepland om 7uur (19uur belgische tijd). Vanmiddag was de zee nogal woelig dus hopelijk is dat morgenochtend niet zo of ze komen er zeeziek uit.
Ikzelf van mijn kant probeer morgen eens opnieuw te lopen want na een week begint het toch terug een beetje te kriebelen.
Meer nieuws volgt wellicht over enkele dagen.

Groetjes,

Anja, Johan en Tom

niet helemaal tevreden na Berlijn

De trip naar Berlijn begon woelig met anderhalf uur vertraging en waarna ze ons vergaten op te pikken op de vlieghaven in Berlijn. Over het hotel en het eten in de holiday Inn geen klachten en ook de organisatie was verder dik in orde. De wedstrijddag begon al vroeg met om half 6 ontbijt. De persoonlijke drinks had ik op zaterdag al binnengeleverd zodat ik me daar geen zorgen meer om moest maken. Johan Seynaeve (een belg die al voor de 18de keer in Berlijn mee liep) en zijn echtgenote namen ons op sleeptouw. De zenuwen gierden door mijn darmen en gelukkig konden zij me aan een immodiummetje helpen zodat ik met een gerust gemoed (of moet ik zeggen met geruste darmen) de start kon nemen.
Terwijl ik in Antwerpen te maken had met gedisciplineerde atleten rondom mij was het hier in de beginfase een zootje ongeregeld. Sonia O' Sullivan ging vertrekken op basis van 2h37' dus het plan was om ons wagonnetje hier aan te binden met Craig Motram als luxehaas. Deze droom werd echter al gauw aan diggelen geslagen toen Sonia O' Sullivan al na 5km de rol moest lossen.
Daarna kwamen we in een groepje terecht waar het heel moeilijk lopen was. Voor Johan was het moeilijk om het juiste tempo te vinden terwijl ik voortdurend moest afrekenen met een atleet die me blijkbaar fixeerde en telkens in mijn weg kwam lopen. Wellicht omwille van mijn ergernis hieraan kreeg ik na een goeie 20km last van kramp in de hamstring. Dit belette me nadien toch wel om te versnellen. Iets na halfweg stopte Johan (hij moest zich sparen voor Hawaii over 2 weken) waardoor ik er de laatste 20km vrijwel alleen voorstond. De mensen die je inhaalt lopen meestal te traag en diegenen die mij voorbijstaken liepen dan weer te snel. Het werd dan ook een zware mentale strijd tegen de klok. Door de verkrampte hamstring ging ik intussen ook anders lopen waardoor ik zowat overal pijntjes kreeg : rechterhamstring, rechterkuit, linkerachillespees, ik kan zo nog wel even doorgaan. Tot 32 km voelde ik me voor de rest nog goed. Ik kwam zelfs een joggende Fernanda Ribeiro en Sonia Oberem tegen. Een goeie française was was er een wandeltocht van aan het maken zodat ik even terug moed kreeg, maar vanaf 35km was het serieus afzien en proberen om zo snel mogelijk aan de finish te geraken.
Uiteindelijk werd ik 16de in 2h41'33" een stomme 14seconden trager dan mijn pr dus ik ben eigenlijk wel ontgoochel. Maar anderzijds denk ik wel dat ik beter gelopen heb dan in Antwerpen aangezien ik dit keer de helft van de wedstrijd er alleen voorstond en in Antwerpen de hele wedstrijd op Johan kon rekenen. Door alleen te lopen heb je veel meer tijd om na te denken en te rekenen en dat is uiteraard niet goed.
Gisteravond begon ik dan steeds meer last te krijgen van mijn achillespees waar er zelfs een blauwe plek ontstaan is. Ik weet niet hoe die er komt, heb ik misschien een trap van iemand gekregen bij het begin van de wedstrijd ? ik weet het niet. Feit is wel dat ik vandaag nog heel veel last ondervind van die pees en dat ik dat de komende dagen toch wel in de gaten ga houden.
Feit is wel dat ik uit deze marathon veel geleerd heb, zeker inzake drinken kan ik hierin nog veel leren. Ik ben dan ook van plan om het niet bij deze marathon te laten want mijn doel (onder 2h40') is nog niet bereikt.
Gelukkig kan ik nu de komende weken mijn lichaam de nodige rust gunnen in Hawaii.
Groetjes,
Anja