Vrijdag sloeg bij ons het nieuws in als een bom. Iets wat niemand verwacht had, was gebeurd, Benny Vansteelant was onverwachts overleden. Ik heb Benny een aantal jaren geleden leren kennen in Font-Romeu op stage. Iemand die altijd anderen bijstond met raad en daad. Je kon van hem veel opsteken. Een perfectionist die alles tot in de puntjes verzorgde voor zijn sport. Sindsdien waren hij en Johan goede vrienden die vaak op duathlonkampioenschappen en stages de kamer deelden. Het gemis zal groot zijn en het echte besef zal pas komen na de begrafenis vrees ik. Op zulke momenten zou je jezelf toch wel afvragen waarom we ons elke dag zitten af te peigeren als het zo snel kan gedaan zijn. Langs deze weg wil ik mijn medeleven betuigen aan Joerie en de rest van de familie.
Ikzelf heb intussen een heel zware week achter de rug, met als hoogtepunt vorig weekend waarin ik op zaterdag een duurloop van 38km had afgewerkt en op zondag een duurloop van 2uur met 2 x een half uur snel. Op die 2dagen had ik zo'n 66km afgemaald en dat voelde ik maandag wel serieus, maar op dinsdag kon ik gewoon mijn pistetraining van 9 x 1200 doen, zodat ik stilaan voel dat de goeie benen eraan komen. Bij mijn vorige marathonvoorbereiding moest ik regelmatig op training terugschroeven na een zware lange training terwijl ik nu gewoon heel mijn schema heb kunnen afwerken, dus dat geeft wel vertrouwen naar Berlijn toe. Het is nu nog even doorbijten tot woensdag en vanaf dan kan ik de trainingen gevoelig terugschroeven.
Johan van zijn kant heeft de laatste weken de nadruk gelegd op het fietsen en de laatste week enkele langere zwemtrainingen ingelast, met als hoogtepunt een zwemsessie van bijna anderhalf uur in het netekanaal in Kessel gisteren onder het toeziend oog van zijn vader. Dus ook hij heeft wat meer vertrouwen gekregen dat hij in Hawaii de bijna 4km wel tot een goed einde kan brengen.
Verder ben ik dan vrijdag op de memorial Van Damme een belgisch record kwijtgespeeld waarvan ik het bestaan niet eens wist. Ooit in een ver verleden heb ik eens een 2mijl gelopen, maar dat is bij mijn weten nooit als br erkend. Nu ben ik het dus kwijt, maar goed, erom treuren zal ik niet doen, aangezien ik altijd meer belang heb gehecht aan titels dan aan records. Titels pakken ze nooit af, terwijl een record ooit wel verbeterd wordt. Wel een proficiat aan Veerle. Ik ben blij dat ze dit record aan flarden loopt en dat ze dat van de 1-mijl nog even aan mij laat, hahaha.
Groetjes,
Anja
