Marathondebuut

Na een nerveuze nacht stond ik dan gisteren eindelijk aan de start van mijn eerste marathon in Antwerpen. Het enige waar ik een beetje schrik voor had was de warmte, maar om 10uur gisterochtend viel dat allemaal nog heel goed mee. Hazen Johan en Tom deden voortreffelijk hun werk zodat we na 1uur precies 16km hadden afgelegd. In ons zog een hele groep van een man of 15 dus ik was zeker goed omringd. Na een twintigtal km kreeg Tom het zwaar en iets verder moest hij lossen. Intussen was Johan al 2 keer gestopt om een sanitaire stop te doen. Blijkbaar had hij meer gedronken dan hij verwerkt waardoor zijn blaas overloopt. Aan km 25 begon het dan toch wel stukken warmer te worden waardoor het supergevoel van bij het begin toch al veel minder werd. Stilaan moesten we het tempo laten zakken richting 15km/hr, maar de spreekwoordelijke man met de hamer kwam ik niet echt tegen. Het enige waar ik wel last van kreeg, waren steken in de zij na 38km, maar dan is het op karakter niet zo ver meer. Toen wist ik al wel dat een tijd van onder de 2h40' niet meer mogelijk was. Gelukkig fietste Tonnie mee om me mentaal doorheen die loodzware laatste kilometers te loodsen. Johan van zijn kant had een derde stop nodig en dit keer voor een grote boodschap. Maar ook hij loodste me probleemloos naar de finish. Met een klein tikje op mijn achterste liet hij me zelfs heel liefdevol als eerste over de streep lopen. Tom van zijn kant liep de wedstrijd uit net onder de 3uur, en dit in functie van de Ironman triathlon van Zürich, eind juni. Mijn eindtijd van 2h41'19" mag er zijn, zeker gezien de omstandigheden. En als ik vergelijk met de mannenwedstrijd, waar je kan zien dat ook zij enkele minuten boven hun kunnen uitkomen, dan weet ik dat ik in frissere omstandigheden zeker 2 of 3 minuten sneller had gekund en dan kwam ik perfect op mijn vooropgestelde doel uit, terwijl ik er nu net boven zit. Maar ik ben wel heel tevreden met mijn debuut en zal het hier zeker niet bij laten. Na de wedstrijd had ik ook nog dopingcontrole en dat is niet zo aangenaam bij zulke temperaturen. Gelukkig was ik een paar uur en liters water ook hier vrij snel vanaf.
De overwinning hebben we met de familie gevierd met een groot pak frieten. Daar keken Johan en ik eigenlijk al weken naar uit. Als kers op de taart kon ik dan eindelijk één van mijn paaseieren verorberen.
Deze week zal vooral in het teken staan rusten, rusten en nog eens rusten. De komende dagen zal ik enkel alternatieve trainingen doen zoals aquajoggen en evt fietsen. En dat is nodig want vanmorgen was de trap afkomen een ramp !
Komend weekend trekken Johan en ik dan wellicht er eens op uit met een weekendje Amsterdam.
Groetjes,
ANJA