Limiet voor EK op 10000m in Antalya in cross-omstandigheden

Na een korte nachtrust omwille van de dopingcontrole en de vroege lichtinval in de kamer, ga ik 's ochtends een beetje loslopen. Het is vochtig warm en in de verte dondert en bliksemt het. Ik prevel bij mezelf dat het maar eens goed doorregent, dan wordt het tenminste wat frisser en dan gaat de wind misschien wat liggen. En mijn gebeden worden door de weergoden zowaar verhoord, want in de namiddag begint het stevig te onweren. Er is maar één probleem, het wil niet meer stoppen. Maar weer of geen weer, om half 5 staan we te bibberen in de gutsende regen omringd door bliksemschichten. Op de piste staat intussen al enkele centimeters water. Maar ja we komen uit het cross-seizoen dus moeten we er nu ook maar tegen kunnen. Ik nestel mij direct in een klein groepje dat mooi 1'19" à 1'20" per 400 loopt, precies voor 33'20" de tijd die ik in mijn hoofd heb. Ik heb wel het gevoel dat ik sneller kan, maar ik wil het risico niet lopen om me op te blazen in de felle wind, je loopt tenslotte toch ook voor het landenklassement. Met de limiet van 33'04" ben ik dan totaal niet bezig. Halfweg passeer ik in 16'32" en ook dan denk ik gewoon dat ik netjes voorsprong heb op mijn schema. Na 8km heb ik nog steeds een fris gevoel en wil ik versnellen, maar op dat moment krijgen we nog een soort van zondvloed (zie foto van de mannenrace) op onze kop zodat ik dat plan om alleen op pad te gaan laat varen. Zo komt het dat ik op het einde plots merk dat de limiet er nog inzit. Met een eindspurt zie ik aan de aankomst de klok net van 33'03" naar 33'04" springen. Ik kan wel door de grond zakken omdat ik ervan uitga dat de limiet 33'04"00 is en dat ik vrees dat ik er een paar honderdsten boven zit. Een tijdje later komt een verlossend telefoontje van Tonnie dat de limiet 33'04"34 is, ik klamp me vast aan dat sprankeltje hoop en enkele uren later komt het goeie nieuws van 33'04"06 !!! dus 28honderdsten onder de limiet maar toch met veel geluk. Ik ben dan ook heel tevreden, maar ergens heb ik een beetje spijt dat ik niet ben meegegaan met de groep van Nathalie want ik ben overtuigd dat er wel meer inzat. Het risico is dan weer dat ik mezelf opblaas zoals de nederlandse Selma Borst die met die groep is meegegaan tot 7km en wie ik de laatste 100m nog ben voorbijgesneld. Uitlopen doe ik in de gangen van het Sheraton Hotel, daar is het tenminste droog en warm.

De verrassingen blijven komen met later op de avond het nieuws dat wij drieën (Fatiha, Nathalie en ik) de Europacup hebben gewonnen voor Italië en Portugal, totaal onverwacht. Zelfs bij de organisatie zijn ze blij verrast dat een klein landje als belgië eens wint. En zo komt het dat we toch nog met een medaille huiswaarts keren. Helaas hadden we van de bond maar één regenpak zodat we onze medaille niet in de belgische kleuren kunnen ontvangen, want alles is doornat.
Groetjes,
ANJA